Alle dagen schuld
De 38-jarige Aukje heeft al twintig jaar een bijstandsuitkering. Haar sociale leven beperkt zich tot de internetchat. In de winter trekt ze twee truien over elkaar aan omdat er geen geld is voor een warme jas.
Bij de twintigers Dennis en Chantal is werkelijk alles een puinhoop: hun huishouden, de opvoeding van hun drie jonge kinderen, hun financiën. Ze dreigen ten onder te gaan aan hun schulden, maar werken zich met impulsieve acties ook steeds verder in de nesten. Zelfs hun hulpverleners lijken geen uitweg meer te weten. Instanties spreken elkaar tegen, geld waar het gezin recht op heeft wordt om onduidelijke reden niet uitgekeerd. Van een liefdadigheidsproject krijgen ze iedere week een pakket met levensmiddelen.
Volgens het Sociaal en Cultureel Planbureau leven in Nederland zo'n 680.000 huishoudens op of onder de armoedegrens. Wie zijn de mensen achter de cijfers? Wat is de oorzaak van hun armoede? In Alle dagen schuld gaat Mirjam Pool in gesprek met gezinnen die het niet redden. Ze maakt hun dagelijkse zorgen mee, leert hun familieachtergrond kennen, ziet hun geworstel met de instanties en de regels.
Alle dagen schuld haalt de lezers de huiskamer in en confronteert ze met de dagelijkse praktijk van het leven in armoede.
De pers over Alle Dagen Schuld
"De kracht van Mirjam Pools prachtige boek Alle dagen schuld is dat het over arme mensen gaat. Dat is uitzonderlijk. Publicaties over armoede gaan doorgaans over getallen."
(Binnenlands Bestuur)
"Een levensecht beeld van een wereld die voor velen verborgen is"
(Reformatorisch Dagblad)
"Een prachtig boek. Een afschuwelijk boek. Kortom, een geweldig boek"
(Jos van der Lans, TSS tijdschrift voor sociale vraagstukken)
Lees de inleiding van Alle Dagen Schuld
Laat ik het maar meteen zeggen: armoede is een lastig begrip. Of je iemand arm noemt, hangt af van wat je onder arm verstaat, en daarover zijn, zo heb ik gemerkt, heel wat discussies te voeren. Die discussies hebben vaak een morele ondertoon en laten vooral veel zien over de manier waarop de sprekers oordelen over de medemens en de maatschappij.
Eindelijk weer een echte maaltijd
Onderuitgezakt zit Dennis Piek aan zijn computertafel te telefoneren. Hij draait hij een beetje heen en weer op z'n bureaustoel, krabt aan een wondje op zijn arm, vlak onder een tattoo van een panter. Hij gaapt, zegt ja en nee, mompelt dat het dan maar moet. Zijn vriendin Chantal zit op de bank met haar hoofd te schudden.
'Oké dan, ajuus.' Hij gooit zijn mobieltje naast het toetsenbord en bromt: 'Ze komen eten.'
'Vanavond?' vraagt Chantal.
Dennis knikt en laat een boer.
Jeremy
Hij woonde in Almelo, ik in Amsterdam. Telkens als ik voor een paar dagen met de trein naar het oosten vertrok om onderzoek te doen voor mijn boek, verheugde ik me erop om hem weer te zien. En steeds als ik op de terugweg was, in de trein naar het westen, treurde ik om hem. Omdat ons weerzien veel te kort was geweest, omdat ik hem opnieuw moest achterlaten. Ik denk niet dat hij het zelf zo ervaren heeft, maar dat maakt me niet uit. Ik had en heb een levensgrote zwak voor Jeremy.
- login of registreer om te reageren
- Lees verder
