Als het maar even kon moesten wij de gymnastiekuren doorbrengen op de ijsbaan op het landje van Veldman, waar we lessen kregen in diep zitten en pootje-over. Daar verdween de normale schoolpleinhiërarchie en heerste de trotse trotseerlust van generaties. Meester Tjeerd en juffrouw Sijkje werden de hoeders van ons erfgoed en spraken van de weeromstuit alleen nog maar Fries. We moesten hard worden en slagen maken, hoekhouden en windjagen. Het ultieme doel was het rijden van onze hoogsteigen, traditievolle, mentaliteitsvormende schooltocht.