"De kracht van Mirjam Pools prachtige boek Alle dagen schuld is dat het over arme mensen gaat. Dat is uitzonderlijk. Publicaties over armoede gaan doorgaans over getallen."
(Binnenlands Bestuur)

"Een levensecht beeld van een wereld die voor velen verborgen is"
(Reformatorisch Dagblad)

"Een prachtig boek. Een afschuwelijk boek. Kortom, een geweldig boek"
(Jos van der Lans, TSS tijdschrift voor sociale vraagstukken)

Als het maar even kon moesten wij de gymnastiekuren doorbrengen op de ijsbaan op het landje van Veldman, waar we lessen kregen in diep zitten en pootje-over. Daar verdween de normale schoolpleinhiërarchie en heerste de trotse trotseerlust van generaties. Meester Tjeerd en juffrouw Sijkje werden de hoeders van ons erfgoed en spraken van de weeromstuit alleen nog maar Fries. We moesten hard worden en slagen maken, hoekhouden en windjagen. Het ultieme doel was het rijden van onze hoogsteigen, traditievolle, mentaliteitsvormende schooltocht.

Onderuitgezakt zit Dennis Piek aan zijn computertafel te telefoneren. Hij draait hij een beetje heen en weer op z'n bureaustoel, krabt aan een wondje op zijn arm, vlak onder een tattoo van een panter. Hij gaapt, zegt ja en nee, mompelt dat het dan maar moet. Zijn vriendin Chantal zit op de bank met haar hoofd te schudden.
'Oké dan, ajuus.' Hij gooit zijn mobieltje naast het toetsenbord en bromt: 'Ze komen eten.'
'Vanavond?' vraagt Chantal.
Dennis knikt en laat een boer.

Hij woonde in Almelo, ik in Amsterdam. Telkens als ik voor een paar dagen met de trein naar het oosten vertrok om onderzoek te doen voor mijn boek, verheugde ik me erop om hem weer te zien. En steeds als ik op de terugweg was, in de trein naar het westen, treurde ik om hem. Omdat ons weerzien veel te kort was geweest, omdat ik hem opnieuw moest achterlaten. Ik denk niet dat hij het zelf zo ervaren heeft, maar dat maakt me niet uit. Ik had en heb een levensgrote zwak voor Jeremy.